بر روی زبان انسان هزاران پرز چشایی وجود دارد که توسط میلیون ها سلول عصبی با مغز در ارتباط است و پیام هایی را به درون مخابره می کند. در فک و آرواره، شش غده اصلی بزاقی وجود دارد که روزانه 1 تا 1.5 لیتر مایعات بزاقی ترشح می کنند. دندان ها نیز به گونه ای کامل برای جویدن طراحی شده اند. درطول لوله گوارش تنها قسمتی که عملکرد آن در کنترل و اراده ماست، فضای دهان است.
این همه حساسیت و ظرافت در این مکان بدین جهت طراحی شده تا غذای ورودی، ارتباطی عمیق تر با بدن برقرار کند و ما پیام طبیعت مبنی بر نیازهای حقیقی مان را درک کنیم و بتوانیم با جوهره ظریف و بخش لطیف غذا یا طعم و مزه آن ارتباطی آگاهانه بر قرار کنیم.

وقتی فرصت کافی برای جویدن غذا اختصاص می دهیم، غذا تبدیل به قطعاتی با سطوح بیشتر و ریز تر می شود و برای اثر گذاری آنزیم های هضم کننده آماده تر می شود، زیرا عملکرد این آنزیم ها کاملا به مساحت غذا بستگی دارد. مواد غذایی در آمیخته شدن با ترشحات بزاقی به صورت مایعی نرم، روان و قابل هضم در می آیند. مواد موجود در بزاق، غذا را از نظر پیچیدگی در ساختار مواد متشکله تبدیل به واحدهای ساده تر و قابل هضم تر می کنند.